آواره ی صحرای کاغذ
زندگی در بیرون زمان درد بزرگسیت
هر آنچه بکاری درو خواهی کرد جز باد که توفان به بار می آورد، و ما مسافر تازه ی این کویریم توفانی درو می کنیم که نکاشته بودیم. "شمس لنگرودی" آسمان های شمال میان دقیقه های تو بدل به رنگین کمانی تازه می شوند پیراهنت انگار پرچمی است در کوچه باغ های باد و آینه جادوی چشم هایی که به صلحی دوباره می رود بازمانده ی عصر عاشقی هایت چه کسی به شانه های تو می رسد؟ "معتقدی"
نوشته شده در سه شنبه 1 آذر1390ساعت
0:38 توسط ابراهیم خانزاده| |
نوشته شده در شنبه 28 آبان1390ساعت
2:5 توسط ابراهیم خانزاده| |
| Design By : Night Skin |
یک جلد شناسنامه المثنی نشده که بوی شبنم،واژه و سیاه مشق می دهد را می گشایم.هرچند که این شناسنامه از طرف ضربدرهای قرمزرنگ مورد تهدید قرار گرفته باشد.با ترسی سالخورده برایمان خواهد گفت:
به سال 1343 در روستای لیسه رود از توابع شهرستان لنگرود، کودکی بی بهانه ای برای زاده شدن ،زاده شد.کودکیش در کوهستانهای سبز ،میان بوته های چای،آلوهای وحشی،کوچه های پر از خاک وشبنم و حیرتی کهنسال و کنجکاوی های از قبل طراحی نشده گذشت.دفتر،کتاب،قلم، هم بازیهایش بودند.دست در دست شناسنامه به آن دورهای دور می روم.یادم می آید که از رادیوی ترانزیستوری آویزان شده بر شاخ بز،صدای نی،صدای پارازیت و حرفهای گنگ و لال می آمد.
دختری روسری اش را در قصه شبنم می شست،دیو پیر افسانه ها پشت عینک پدر ته نشین می شد و مرا می ترساند.جنگلی با زخمهای کهنه و نو هنوز سرپا ایستاده بود و برایم دست تکان می داد و دریا در موج چشمهایم چه پر توفان می سوخت.سرنا نواز پیر نفسش را در سرنا می ریخت.غمی کهن،حزنی دیرسال و ستم های هزار ساله،غروب پائیز را آشفته می کرد.
"شامگاهان هفت ساله خوابیدم و سحرگاهان هزار ساله برخاستم". و کسی نگفت چرا؟
عصیان مرد یاغی هر شب پر می کشید از غار"شوپران" و دختر ترانه های شرقی گیلان،با اسب در گردنه های عشق و حماسه می تاخت.
میرزاکوچک خان از مدرسه فرار کرده بود تا ما سواد یاد بگیریم.روح نان در بازارها تندتر از همه می دوید و آن پنج حرف مغموم نشسته در سراسر تاریخ در جغرافیای کوچک ذهن چقدر غریب بود.هزاران هزار قطره ی خون جوان ریخته می شد در ملودی"دیلمان".
دختر پیر شده بود و از پلکان قصه ها پایین می آمد و من فقط می خواستم تمام وسعت نگاهش راشاعر شوم و تمام ترانه های شبانه اش را مشق کنم سیاه.
بخود که آمدم"میترا"را آب برده بود و بر شاخ گاو تکه ای از ماه جامانده بود و "آناهیتا" روی نقشه ی جغرافیا بدنبال بوی باران می گشت،"نیچه" کتاب :چنین گفت زرتشت،را تازه تمام کرده بود و سرنای شکسته و باندپیچی شده بی صدا نگاهم می کرد.
آقا یا خانم دیو،هی مرا می برد پشت همان پارازیتهای مزاحم.رویاهای کودکی هفت ساله که ته نشین شده بود.
مانده بودم در پی آدرس بی خانمان و واژه هایی سرگردان و هجوم اضطراب بود و از جهان چیزی ندانستم.نام مرا گذاشتند:ابراهیم خانزاده.
که همینجا بگویم،از خانزاده بودن فقط واژه اش برایم مانده است و بس.فارغ التحصیل دوره ی ممتاز انجمن خوشنویسان ایران هستم و مدت شش سال در واحد فوق برنامه دانشگاه آزاد تدریس کردم و چند سالی است که در شعبه انجمن شهر قدس به تدریس خوشنویسی مشغول می باشم.تاکنون در چندین نمایشگاه جمعی شرکت نموده و پنج نمایشگاه فردی برگزار کرده ام،با موضوعاتی مثل:هنوز هم خاطر سیاه مشق پریشان و در هم است_آواره ی صحرای کاغذ_جنون قلم_آوازهای قلم سوخته_رنگ،کلمه و قلم.
شناسنامه را می بندم و دل بصدای قلم می سپارم.
در همه ی آواره گی های سیاه مشق:
هنوز هم بر گذر غروب
پاکنویس می کند آفتاب
مشق قدیمی بی تو بودن را
هنوز هم مرکب مرثیه
از شکاف ثانیه ها جاریست
تا فاق بیدار قلم
هنوز هم خاطر سیاه مشق
پریشان در هم است
به سال 1343 در روستای لیسه رود از توابع شهرستان لنگرود، کودکی بی بهانه ای برای زاده شدن ،زاده شد.کودکیش در کوهستانهای سبز ،میان بوته های چای،آلوهای وحشی،کوچه های پر از خاک وشبنم و حیرتی کهنسال و کنجکاوی های از قبل طراحی نشده گذشت.دفتر،کتاب،قلم، هم بازیهایش بودند.دست در دست شناسنامه به آن دورهای دور می روم.یادم می آید که از رادیوی ترانزیستوری آویزان شده بر شاخ بز،صدای نی،صدای پارازیت و حرفهای گنگ و لال می آمد.
دختری روسری اش را در قصه شبنم می شست،دیو پیر افسانه ها پشت عینک پدر ته نشین می شد و مرا می ترساند.جنگلی با زخمهای کهنه و نو هنوز سرپا ایستاده بود و برایم دست تکان می داد و دریا در موج چشمهایم چه پر توفان می سوخت.سرنا نواز پیر نفسش را در سرنا می ریخت.غمی کهن،حزنی دیرسال و ستم های هزار ساله،غروب پائیز را آشفته می کرد.
"شامگاهان هفت ساله خوابیدم و سحرگاهان هزار ساله برخاستم". و کسی نگفت چرا؟
عصیان مرد یاغی هر شب پر می کشید از غار"شوپران" و دختر ترانه های شرقی گیلان،با اسب در گردنه های عشق و حماسه می تاخت.
میرزاکوچک خان از مدرسه فرار کرده بود تا ما سواد یاد بگیریم.روح نان در بازارها تندتر از همه می دوید و آن پنج حرف مغموم نشسته در سراسر تاریخ در جغرافیای کوچک ذهن چقدر غریب بود.هزاران هزار قطره ی خون جوان ریخته می شد در ملودی"دیلمان".
دختر پیر شده بود و از پلکان قصه ها پایین می آمد و من فقط می خواستم تمام وسعت نگاهش راشاعر شوم و تمام ترانه های شبانه اش را مشق کنم سیاه.
بخود که آمدم"میترا"را آب برده بود و بر شاخ گاو تکه ای از ماه جامانده بود و "آناهیتا" روی نقشه ی جغرافیا بدنبال بوی باران می گشت،"نیچه" کتاب :چنین گفت زرتشت،را تازه تمام کرده بود و سرنای شکسته و باندپیچی شده بی صدا نگاهم می کرد.
آقا یا خانم دیو،هی مرا می برد پشت همان پارازیتهای مزاحم.رویاهای کودکی هفت ساله که ته نشین شده بود.
مانده بودم در پی آدرس بی خانمان و واژه هایی سرگردان و هجوم اضطراب بود و از جهان چیزی ندانستم.نام مرا گذاشتند:ابراهیم خانزاده.
که همینجا بگویم،از خانزاده بودن فقط واژه اش برایم مانده است و بس.فارغ التحصیل دوره ی ممتاز انجمن خوشنویسان ایران هستم و مدت شش سال در واحد فوق برنامه دانشگاه آزاد تدریس کردم و چند سالی است که در شعبه انجمن شهر قدس به تدریس خوشنویسی مشغول می باشم.تاکنون در چندین نمایشگاه جمعی شرکت نموده و پنج نمایشگاه فردی برگزار کرده ام،با موضوعاتی مثل:هنوز هم خاطر سیاه مشق پریشان و در هم است_آواره ی صحرای کاغذ_جنون قلم_آوازهای قلم سوخته_رنگ،کلمه و قلم.
شناسنامه را می بندم و دل بصدای قلم می سپارم.
در همه ی آواره گی های سیاه مشق:
هنوز هم بر گذر غروب
پاکنویس می کند آفتاب
مشق قدیمی بی تو بودن را
هنوز هم مرکب مرثیه
از شکاف ثانیه ها جاریست
تا فاق بیدار قلم
هنوز هم خاطر سیاه مشق
پریشان در هم است
